Twój koszyk jest pusty 
Przez ostatnich kilka dekad skrajnie otyłe osoby i ich lekarze tak często stawali przed tym samym dylematem klinicznym: spróbować opanować tę przypadłość za pomocą połączenia zmian w stylu życia i leków – często nie zbliżając się nawet do prawidłowej masy ciała – albo postawić na zmieniającą życie chirurgię bariatryczną.
Czyż to nie wspaniałe, gdyby pacjenci zmagający się z ciężką otyłością nie musieli już zadowalać się “terapią kompromisową”?”
Retatrutyd nadal znajduje się w zaawansowanych badaniach III fazy, ale ten badany peptyd zdążył już wywołać poruszenie. Zmienił to, co jest naukowe możliwe przy użyciu samych leków. Badania fazy 2 wykazują średnią utratę masy ciała na poziomie 24,2 procent po 48 tygodniach. Po raz pierwszy w historii eksperymentalny peptyd może przynieść takie same rezultaty jak rękawowa resekcja żołądka.
Jeszcze bardziej ekscytujące? Retatrutyd nie powoduje zatrzymania spadku wagi. Krzywe utraty wagi uczestników nadal silnie spadały w 48. tygodniu — co oznacza, że Retatrutyd silnie wydaje się mieć wyższy pułap terapeutyczny niż semaglutyd i tirzepatyd.
Retatrutide atakuje otyłość ze wszystkich stron. To potrójny agonista, który działa na GLP-1, GIP, i glukagon —aby mogło uśmierzyć głód, wyregulować poziom cukru we krwi i spalać tłuszcz w rekordowym tempie. Trzy strony. Jeden cel. Sprawić, by operacje bariatryczne stały się przestarzałe.
Bardzo krótka historia retatrutydu
Każdy, kto śledzi peptydy na odchudzanie, ma już dobre pojęcie o tym, jak to się zaczęło.
Najpierw pojawiły się peptydy oparte na inkretynach, które aktywowały Receptor GLP-1 aby kontrolować poziom cukru we krwi i apetyt — Liryglutyd i Semaglutyd, super skuteczne w umiarkowanej utracie wagi, ale nie dość silne dla każdego.
Potem pojawiły się peptydy będące podwójnymi agonistami GLP-1 i GIP. Tirzepatyd zaskoczył badaczy swoimi niezaprzeczalnie potężnymi wynikami. Ale po co ograniczać się do “bliźniaczego inkretynu”, skoro można uderzyć w trzy receptory naraz?
Badacze z Eli Lilly, którzy opracowali Retatrutyd, chcieli sprawdzić, co potrafi trzeci – i oni wybrał receptor glukagonu jako swój cel z bardzo konkretnego powodu. GLP-1 i GIP mogłyby działać razem, aby poskromić stale nadmierny apetyt i poprawić wskaźniki metaboliczne. A trzeci dodatek, który miał skupić się na receptorze glukagonu? Mieli nadzieję, że to mogłoby wprowadzić spalanie energii na najwyższe obroty i spalać tłuszcz super skutecznie.
Można by powiedzieć, że reszta to już historia, ale nie do końca. Badania fazy 2 wykazały wyniki tak imponujące, że słowo “wow” to za mało. Badanie fazy 3 TRIUMPH jest obecnie w toku, a uczestnicy znajdują się w 169 lokalizacjach rozproszonych w wielu krajach.1Jednocześnie inne badania wciąż starają się ustalić, co jest możliwe dzięki Retatrutydowi. Jest to już najbardziej udany eksperymentalny peptyd zapewniający naprawdę ogromną utratę wagi, ale znajduje się on również dopiero na samym początku swojej drogi klinicznej. Nic dziwnego, że naukowcy są tak podekscytowani Retatrutydem!
Jak działa retatrutyd
Warto się w to zagłębić, ponieważ niektóre peptydy radzą sobie z jedną rzeczą całkiem dobrze. Retatrutyd to związek “trzy w cenie jednego” o potrójnym działaniu.
Robi to samo, co naturalny hormon jelitowy GLP-1, dokładnie tak jak semaglutyd — Retatrutid stymuluje wydzielanie insuliny, gdy poziom cukru we krwi zbytnio rośnie, i utrzymuje niski poziom glukagonu. Działa to tak, że żołądek opróżnia się wolniej, co pomaga ludziom czuć się syta dłużej na dwa różne sposoby i poprzez przełączenie ośrodka łaknienia w mózgu w tryb “jestem syty”.
Retatrutyd także robi to, co robi tyzepatyd — pobudzają receptor GIP, aby sprawić, że insulina reaguje na glukozę skuteczniej, niż robiłyby to same peptydy GLP-1.
Następnie jest trzeci element. Składnik glukagonowy sprawia, że pacjenci spalają więcej kalorii w spoczynku, dzięki czemu tracą na wadze jeszcze szybciej (i, co bardzo ważne, bez wykonywania jakichkolwiek dodatkowych ćwiczeń, aby to osiągnąć).
Najważniejsze dotychczasowe odkrycia w badaniach nad retatrutydem i zaobserwowane efekty
Przełomowe badanie fazy 2 opublikowane w New England Journal of Medicine udowodniło, że Retatrutyd to nie tylko sprytna teoria — to bardzo obiecujące, nowe leczeniu, które atakuje otyłość z wielu różnych stron i znacząco poprawia zdrowie metaboliczne. Widzieliście już wersję w pigułce, ale badania nad Retatrutydem stają się znacznie ciekawsze.
Doskonała utrata wagi – która wcześniej wydawała się niemożliwa
Więc... ten “punkt odniesienia” w postaci utraty masy ciała na poziomie 24,2 procent był oczywiście głównym nagłówkiem po tym badaniu drugiej fazy. Na wypadek, gdyby ta liczba wciąż brzmiała nieco zbyt abstrakcyjnie, to niemal dokładnie jedna czwarta początkowej masy ciała uczestników – czyli w przeliczeniu na realne wartości 58 funtów / 26 kg.
Aby uciszyć spekulacje: wyniki utraty wagi po operacji bariatrycznej zazwyczaj zatrzymują się na poziomie 25 do 30 procent. Chirurgia bariatryczna pomogła niezliczonym osobom w walce z ciężką otyłością, więc nie zamierzamy jej dyskredytować – niesie jednak ze sobą także ryzyko niedożywienia, depresji, wrzodów i “zespołu dumpingowego”, nie mówiąc o zagrożeniach zawsze powiązanych z dużą operacją jamy brzusznej. [2Osiągnięcie porównywalnego ubytku masy ciała za pomocą retatrutydu jest nie tylko wygodniejsze, ale także bezpieczniejsze.
Co więcej, istnieje “brakujące plateau”. U uczestników z grupy przyjmującej największą dawkę plateau nie wystąpiło. Badanie to nie pokazało jeszcze pełnej siły działania Retatrutidu.
Retatrutide zapewnia również metaboliczny reset
Osiągnięcie prawidłowej masy ciała jest pierwszym celem leczenia otyłości, ale nie jest to ani moment, w którym leczenie się kończy, ani ten, w którym retatrutyd przestaje być przydatny.
Badania wykazały, że u uczestników w stanie przedcukrzycowym przyjmujących Retatrutyd poziom glukozy we krwi oraz HbA1c powrócił do normy, wartości nucukrzycowych – retatrutyd ma więc potencjał, aby zapobiegać cukrzyca typu 2.3Poza tym poprawiło się ciśnienie krwi, a trójglicerydy i cholesterol LDL spadły.4“Petyd odchudzający” to za mało, by oddać sprawiedliwość Retatrutydowi. To menedżer zdrowia metabolicznego.
Jak Retatrutyd wpływa na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby
NAFLD to szokująco częste powikłanie nadwagi i otyłości. (Mówimy serio; większość głównych towarzystw medycznych szacuje, że dotyka ona pełnej ćwierć, jeśli nie więcej, populacji globalnej). Nie ma zatwierdzonego leczenia – to jeden z głównych powodów, dla których Retatrutyd budzi tak wielką nadzieję.
Badanie MRI-PDFF wykonane po 48 tygodniach stosowania retatrutydu wykazało coś bardzo ekscytującego. Zdecydowana większość niemających cukrzycy uczestników, którzy przystępowali do badania z niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby, pod koniec badania nie spełniała już kryteriów diagnostycznych. Żaden lek przed retatrutydem nie dał takiego samego rezultatu.5]
Ponieważ obecnie nie istnieje żadne leczenie, doprowadziło to retatrutyd na szczyt listy potencjalnych kandydatów do leczenia stłuszczeniowego zapalenia wątroby związanego z dysfunkcją metaboliczną – najniebezpieczniejszego etapu NAFLD.
Bezpieczeństwo, skutki uboczne i droga, która jeszcze przed nami
Droga od fazy rozwoju do pierwszego dowodu słuszności koncepcji, a następnie do zastosowania klinicznego, jest zawsze długa – jednak biorąc pod uwagę jego sukces, Retatrutyd przeszedł przez te etapy dość szybko.
Przeprowadzone dotychczas badania kliniczne na ludziach wykazały, że Retatrutyd ma kontrolowalne skutki uboczne dokładnie takiego samego rodzaju, jakie obserwowane są przy stosowaniu peptydów GLP-1. Najczęstszymi z nich są przemijające nudności, biegunka oraz zaparcia. Nie u wszystkich uczestników występują te objawy. U tych, u których się pojawiają, nie muszą one występować wszystkie jednocześnie i zazwyczaj mijają po jakimś czasie.6]
Retatrutide wszedł obecnie w fazę 3 badań klinicznych — program TRIUMPH. Ta seria badań ma na celu spełnienie kilku zadań. Po pierwsze, TRIUMPH ma powtórzyć sukces Retatrutidu na znacznie większą skalę. Następnie musi potwierdzić, że większość pacjentów bardzo dobrze toleruje Retatrutide.
Stamtąd droga do zastosowania klinicznego stoi otworem — a liczne rzesze pacjentów oczekujących na nowe leki przeciw otyłości lub na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby mogą wyglądać dobrych wieści. W międzyczasie badania mogą równie dobrze pójść w nowych kierunkach. Tak często się zdarza, że peptyd wykazuje nowe, dotychczas ukryte działania, które przyniosłyby korzyści zupełnie innym grupom pacjentów.
Retatrutide jest niezaprzeczenie jednym z najbardziej fascynujących związków badanych obecnie i my również z niecierpliwością czekamy, aby zobaczyć, co przyniesie kolejny ważny nagłówek.
Jak jest podawany retatrutyd?
Wszystkie dotychczas przeprowadzone badania kliniczne opierały się na jednej drodze podania – zaprojektowanej z myślą o wygodzie pacjenta i możliwości samodzielnego podawania. Oznacza to, że Retatrutyd jest podawany za pomocą jednego wygodnego zastrzyku podskórnego lub domięśniowego raz w tygodniu.
To nie był przypadek. Retatrutyd został zaprojektowany tak, aby od samego początku działać długotrwale. To zmniejsza (całkiem realne) ryzyko, że pacjenci nie będą chcieli go stosować z powodu uciążliwie częstych zastrzyków, które mogłyby również powodować podrażnienia skóry. Ten sam model okazał się bardzo skuteczny w przypadku innych peptydów odchudzających, takich jak semaglutyd i tirzepatyd, a także znacznie ułatwia badania nad retatrutydem.
Badacze muszą rozpuścić liofilizowany retatrutyd wodą bakteriostatyczną, aby uzyskać precyzyjne stężenie, ale jeśli (lub raczej, co bardziej prawdopodobne, gdy) zostanie on zatwierdzony do użytku klinicznego, pacjenci, którym przepisano retatrutyd, prawie na pewno otrzymają wstrzykiwacz automatyczny napełniony fabrycznie i gotowy do użycia.
Jakie są obecnie obliczane protokoły dawkowania retatrutydu stosowane przez naukowców?
Słynne badanie drugiej fazy nadal stanowi ważne źródło informacji dla badaczy – między innymi dlatego, że ustaliło bardzo jasny protokół dawkowania, mający na celu maksymalne zwiększenie skuteczności leku Retatrutide przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka skutków ubocznych.
Jak zawsze, ta sekcja nie ma na celu udzielania porad medycznych ani dotyczących projektowania badań – ma jedynie na celu przybliżenie protokołów badawczych.
Rozprawa się odbyła Retatrutyd raz w tygodniu w zastrzyku podskórnym (subQ) lub domięśniowym (IM), z harmonogramem eskalacji dawki, który daje pacjentom czas na przystosowanie się:
- Dawka 1 mg w tygodniach od pierwszego do czwartego
- Podwój tę dawkę, do 2 mg, w tygodniach od piątego do ósmego
- Do 6 mg w tygodniach od dziewiątego do dwunastego
- Od 13. tygodnia i w kolejnych tygodniach dawka podtrzymująca 10-12 mg co tydzień
Badanie wykazało, że 12 mg to najskuteczniejsza dawka podtrzymująca. To właśnie ona doprowadziła do redukcji masy ciała o ponad 24 procent, o których już czytałeś. Działanie retatrutydu jest bardzo silnie uzależnione od zastosowanej dawki, dlatego możliwe są przyszłe badania testujące ten związek w niższych dawkach pod kątem bardziej umiarkowanej utraty wagi.
Badania eksperymentalne i przestrzenie biohackerów to inne źródła ciekawych danych.. Tam dawkowanie jest często niższe — ale stopniowe zwiększanie dawki wciąż jest normą. Możesz przeczytać na przykład o dawek początkowych wynoszących od 0,5 do 1 mg w ciągu pierwszych czterech tygodni, które następnie rosną w taki sam sposób lub bardziej stopniowo, w krokach co 1 do 2 mg. Dawka końcowa może wynosić zaledwie 4 mg lub aż 8 mg, ale rzadko 12 mg. Rzeczywisty czas trwania badań wynosi często od 12 do 16 tygodni.
Te bardziej zachowawcze dawki są interesujące dla badaczy zajmujących się mniej drastyczną utratą wagi lub potencjalnie także niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby. Powolna eskalacja pozwala badaczom obserwować reakcję organizmu, dzięki czemu protokół można wstrzymać lub zmodyfikować, jeśli skutki uboczne okażą się wystarczająco uciążliwe. Pozwala ona również – po raz kolejny – zminimalizować ryzyko wystąpienia objawów ze strony układu pokarmowego, na które uczestnicy badań czasem uskarżają się w okresie następującym po dołączeniu do badania.
Często zadawane pytania
Odpowiedź na to pytanie w bardzo dużym stopniu zależy od konkretnego celu badania. Dane pokazują, że Retatrutyd jest znacznie skuteczniejszy w wywoływaniu utraty masy ciała – Retatrutyd prowadzi do średniego spadku wagi o 24,2 procent po 48 tygodniach (bez spowolnienia!), podczas gdy Semaglutyd zazwyczaj osiąga plateau na poziomie 16 procent.
Retatrutide idzie o krok dalej, ponieważ działa na trzy hormony. To GLP-1 + GIP + glukagon. Semaglutyd celuje tylko w GLP-1. Oprócz utrzymywania apetytu w ryzach, Retatrutide spala również tłuszcz na energię. To jedna z rzeczy, które czynią go skuteczniejszym.
Badanie kliniczne III fazy TRIUMPH idzie pełną parą i w zasadzie nie powinno minąć wiele czasu, zanim zatwierdzenie przez FDA stanie się możliwe. Badania tymczasem trwają nieprzerwanie.
Jednym z aspektów jego mechanizmu działania jest wywoływanie stanu przypominającego post, więc Retatrutid instruuje wątrobę, aby wytwarzała energię ze zgromadzonej tkanki tłuszczowej. Ten sam proces może zwiększać poziom ciał ketonowych. Opublikowane dotychczas badania nie poszukiwały wyraźnie ketozy i nie jest to głównym celem Retatrutidu, jednak w oparciu o swój mechanizm działania Retatrutid prowadzi do stanu podobnego do stosowania diety ketogenicznej.
Tak, uczestnicy otrzymali poradnictwo dietetyczne i zostali zachęceni do przejścia na zdrowszą dietę. To standard w badaniach nad odchudzaniem i nie unieważnia to imponujących wyników zaobserwowanych w przypadku Retatrutydu. Otyłość powoduje zmiany metaboliczne i neurologiczne, które bardzo utrudniają trzymanie się diety. Retatrutyd zmniejsza apetyt i zachcianki. Ułatwia trzymanie się planu diety. Chociaż skutecznie ogranicza apetyt nawet bez planu diety, jakość kalorii dostarczanych przez uczestników ma znaczenie dla ogólnego stanu zdrowia. Nie należy pomijać znaczenia zdrowej diety.
Odnośniki naukowe i źródła
- https://clinicaltrials.gov/study/NCT05882045[↩]
- https://my.clevelandclinic.org/-/scassets/files/org/bariatric/guides/risks-and-complications-of-bariatric-surgery.ashx?la=en[↩]
- https://www.researchsquare.com/article/rs-7103001/v1[↩]
- https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12326405/[↩]
- https://www.nature.com/articles/s41591-024-03018-2[↩]
- https://www.degruyterbrill.com/document/doi/10.1515/jbcpp-2025-0113/html, https://dom-pubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/dom.70209[↩]
