Wyjaśnienie NAD+: Główne korzyści, dawkowanie, zastosowanie

Ważna informacja dotycząca wykorzystania wyników badań:
Poniższe informacje są przeznaczone wyłącznie dla wykwalifikowanych badaczy, pracowników laboratoriów oraz czytelników edukacyjnych zapoznających się z opublikowaną literaturą naukową. Wszelkie wzmianki o “dawce”, ilości, stężeniu, metodzie podawania, czasie lub protokole badania odnoszą się wyłącznie do wartości zgłoszonych w badaniach naukowych i nie mogą być interpretowane jako zalecenie, instrukcja lub sugerowanie zastosowania u ludzi lub zwierząt.

Produkty i substancje omówione na tej stronie są dostarczane – o ile zezwala na to prawo – wyłącznie do celów badań laboratoryjnych, analitycznych lub badań in vitro. Nie są to zatwierdzone leki, suplementy, środki spożywcze, kosmetyki ani produkty weterynaryjne. Nie są one przeznaczone do spożycia przez ludzi ani zwierzęta, do wstrzykiwania, przyjmowania doustnego, stosowania miejscowego, samodzielnych eksperymentów, zwiększania wydajności ani do celów terapeutycznych.

Nie udzielamy porady medycznej, wskazówek dotyczących dawkowania, zaleceń dotyczących leczenia ani instrukcji użytku osobistego. Nie należy kupować ani używać tych materiałów do celów osobistych, klinicznych, sportowych, kulturystycznych ani weterynaryjnych. Zgodność ze wszystkimi obowiązującymi przepisami prawa, zasadami importu, regulaminami instytucjonalnymi i wymogami bezpieczeństwa spoczywa na kupującym i czytelniku.

Zastanawiasz się, dlaczego słyszysz tyle szumu wokół NAD+ w praktycznie każdej dziedzinie badań – od starzenia się po cukrzycę, oraz od zdrowia i wydolności mózgu po wytrzymałość w sporcie?

Jest prosty powód. Nic działa bez tego koenzymu (możesz kup trochę NAD+ z naszego laboratorium tutajWszystko, co dzieje się w każdej komórce, po prostu Zatrzymaj bez niego. NAD+ to cząst্eczka “uniwersalna”, która działa jako kurier, przetwornik energii i sygnał naprawczy. Bierze udział w ponad 500 różnych reakcjach enzymatycznych. Wśród nich? Te, które zamieniają pożywienie w energię i dbają o to, aby kod genetyczny pozostał naruszony.

Poziomy NAD+ nie pozostają jednak optymalne wiecznie. Gwałtownie spadają wraz z wiekiem. Bezwzględnie i dramatycznie, tak że w połowie życia zostaje ci go tylko około połowy. Poziom NAD+ również nie “odchodzi łagodnie w tę dobrą noc”. On gwałtownie spada. A ten spadek wywołuje lawinę skutków.

Mniej energii. Słabnąca ostry umysł. Utracona wytrzymałość. Wolniejsze gojenie i regeneracja. Wszystkie te “zupełnie normalne oznaki starzenia” mają coś wspólnego z gwałtownie spadającym poziomem NAD+, bez którego komórki mają problemy z wykonywaniem swoich podstawowych zadań.

Powody, dla których NAD+ przyciągnął uwagę niezliczonych badaczy, nie wymagają więc dalszych wyjaśnień – jednak gdy Twoja ciekawość została rozbudzona, i tak zechcesz dowiedzieć się więcej. To idealne miejsce, aby to zrobić.

Krótka historia NAD+ i jego odkrycie

Pytanie, które brytyjscy biochemicy, którzy odkryli NAD+ na początku lat dwudziestych XX wieku,^th wiek był interesujący, ale miał niewiele wspólnego z jakimkolwiek z zastosowań badawczych, które tak ekscytują naukowców obecnie. “Co sprawia, że sok z drożdży zamienia cukier w alkohol?”

Jak się okazało, odpowiedź brzmiała NAD+ — czyli nikotynoamidoadeninowy dinukleotyd. Po tym odkryciu NAD+ słynął głównie ze swojej roli w reakcjach utleniania i redukcji. Jego funkcja “promu elektronowego” przyniosła Otto Warburgowi Nagrodę Nobla w 1931 roku. [1]

Nikotynoamidoadeninodinukleotyd okazał się jednak czymś więcej niż tylko jednorazowym fenomenem – choć na to odkrycie trzeba było trochę poczekać. Prawie dokładnie wiek po początkowym odkryciu dr Leonard Guarente i dr David Sinclair odkryli, że koenzym ten jest również paliwem dla klasy enzymów – sirtuin. Naprawiają one komórki, chronią DNA i regulują procesy metaboliczne, a także nie działają bez NAD+. [2]

To odkrycie przeniosło NAD+ z fermentacji w dziedzinę starzenia. Kiedy wiek spuszcza poziom NAD+ w kanał, sirtuiny również tracą moc. Wtedy pojawiają się uszkodzenia komórek. A objawy starzenia idą z nimi w parze.

Jak działa NAD+?

NAD+ robi wiele rzeczy, ale ma dwie ważne, stałe funkcje, które sprawiają, że organizmy wszędzie funkcjonują.

Metabolizm energetyczny jest bardziej znanym z tych dwóch. NAD+ przechwytuje energooszczędne elektrony ze składników odżywczych, przekształca się w NADH i dostarcza je do mitochondriów. Tam zostają one przekształcone w ATP. Ten cały proces, który trwa bez końca, nazywa się oddychaniem komórkowym. Bez niego życie, poruszanie się i myślenie byłyby niemożliwe.

Następnie jest druga praca. NAD+ jest kofaktorem enzymów naprawczych. Sirtuiny — które wykonują niezbędne czynności, takie jak naprawa uszkodzonego DNA, regulacja stanów zapalnych i utrzymanie procesów metabolicznych — używają go jako paliwa. PARP, enzymy dokonujące doraźnych napraw uszkodzonych komórek, również polegają na NAD+.

Więc co się stanie, jeśli utracony NAD+ zostanie przywrócony za pomocą suplementacji? Czy NAD+ może “zresetować” metabolizm i przyspieszyć naprawę DNA, aby “przywrócić młodość”? To ekscytujące pytania, które zadają sobie wszyscy. To właśnie dlatego obecnie narasta cała masa badań nad potencjałem NAD+.

Do czego i jak stosuje się obecnie NAD+? Co mówią najnowsze badania?

NAD+ jest tak ważny, że bez niego życie zatrzymałoby się niemal natychmiast. Nie każda cząsteczka jest aż tak istotna, ale ta zdecydowanie tak. Nic więc dziwnego, że badania nad tym koenzymem dotknęły niezliczonych dziedzin. Niektóre odkrycia są już dobrze ugruntowane. Inne są całkowicie eksperymentalne.

NAD+ dla naprawy DNA i zdrowia komórek — implikacje przeciwstarzeniowe

To tylko rola drugoplanowa, ale niezwykle istotna. Sirtuiny naprawiają uszkodzone DNA, produkowarkę energię, zwalczają stres oksydacyjny i pomagają utrzymać żywe organizmy w młodości.3Jednakże nie mogą one pracować bez NAD+. To samo dotyczy PARP – które zużywają ogromne ilości NAD+ do naprawy komórek uszkodzonych przez niezdrowe środowisko, pozostawiając mniej tego koenzymu do innych zadań. Kiedy te dwie klasy związków nie mogą wykonywać swoich zadań należycie, pojawia się większa niestabilność i chaos. Na tym polega starzenie się.

Postawmy sprawę jasno. Nie ma dowodów na to, że suplementacja NAD+ sprawia, że ludzie żyją dłużej i zdrowiej (jak dotąd). Przetestowanie i udowodnienie tej hipotezy zajmie wiele lat i jest to Święty Graal, którym interesuje się wielu naukowców. Istnieją jednak badania pokazujące, jak NAD+ działa na rzecz naprawy uszkodzonego DNA i komórek, a to samo w sobie jest już wystarczająco ekscytujące. [4, 5]

NAD+ dla poprawy zdrowia metabolicznego i wrażliwości na insulinę

Ten obszar badań przeszedł już od badań na gryzoniach do badań z udziałem ludzi – z obiecującymi wynikami. Dotychczasowe badania wykazały, że NAD i NAD+ poprawiają wrażliwość na insulinę u kobiet w stanie przedcukrzycowym, istnieje więc już dowód słuszności koncepcji.6Dlaczego i jak jednak? Na pierwszy rzut oka wydaje się to skokiem myślowym, ale w rzeczywistości jest dość logiczne.

Gwałtownie spadający poziom NAD+ spowalnia tworzenie nowych mitochondriów i sprawia, że istniejące mitochondria stają się znacznie mniej wydajne. Naprawienie tego pozwala na lepsze wchłanianie i wykorzystanie glukozy. To poprawia wrażliwość na insulinę. Sirtuiny “mobilizują” również tłuszcz (dzięki czemu może być zużyty na energię zamiast obciążać organizm), co stanowi kolejny front w walce z cukrzycą.

Wpływ NAD+ na zdrowie mózgu i ostrość umysłu

Jest to bardzo dynamiczny obszar badań i dziedzina, w której spodziewane są najbardziej przełomowe odkrycia. Ponieważ utrzymanie mózgu wymaga ogromnych ilości energii, jest on szczególnie narażony na związanego z wiekiem spadku poziomu NAD+. Naukowcy starają się rozwikłać, w jaki sposób NAD+ może spowolnić przebieg chorób neurodegeneracyjnych, takich jak Alzheimer i Parkinson.7, 8]

NAD+ może stymulować funkcje mitochondrialne w neuronach, zwalczać neurostany zapalne i stres oksydacyjny oraz pomagać w utrzymaniu zdrowia aksonów, które komunikują się z innymi neuronami i resztą ciała. Ten sam mechanizm jest jednak równie fascynujący poza chorobami neurodegeneracyjnymi. Co jeśli suplementacja NAD+ mogłaby utrzymać u ludzi większą bystrość umysłu i energię w miarę wkraczania w wiek starczy? Dotychczas przeprowadzone badania wykazały już “sam efekt przeciwstarzeniowy”, który obejmuje również mózg.9]

Wydajność sportowa, siła mięśni i NAD+

W tej sprawie nie zapadł jeszcze ostateczny wyrok, ale jest to zbyt ekscytujące, by to pominąć. Badania na myszach wykazały, że suplementacja NAD+ poprawia wydolność tlenową (przynajmniej u myszy), jest to również obszar badań nad sarkopenią. [10, 11Chodzi o to, że NAD+ i jego prekursory mogą pomóc starzejącym się organizmom zachować masę mięśniową, siłę i sprawność znacznie dłużej.

Trzy kolejne kierunki badań

Zdrowie mitochondriów ma również znaczenie dla kardiomiocytów, dlatego badania zaczęły rozwikływać, w jaki sposób NAD+ może chronić zdrowie serca — ogólnie wraz z wiekiem, ale także po zawałach serca oraz w niewydolności serca. Istnieją również badania nad szerszą rolą przeciwzapalną NAD+.

Ostatni kierunek badań należy również do najbardziej interesujących. Udowodniono już, że SIRT1 ma wiele wspólnego z rytmami dobowymi. Ta sirtuina jest zależna od NAD+, a naukowcy dawno temu ustalili, że wraz z wiekiem sen również staje się dziwny (krótszy, bardziej zaburzony). Modele testujące, czy NAD+ może wywoływać bardziej “młodzieńcze” wzorce snu, są kolejnym punktem w programie.12]

Morał tej historii? Badania nad NAD+ mogą być różnorodne, ale wszystkie drogi wydają się prowadzić do jakiegoś aspektu przeciwdziałania starzeniu. Każdy się starzeje. Niewielu to lubi. Nic więc dziwnego, że NAD+ jest tak popularnym koenzymem.

Jak podaje się NAD+ w warunkach badawczych?

NAD+ wiąże się z dużym problemem dotyczącym biodostępności – jest dużą, naładowaną cząsteczką, która nie ulega łatwo wchłanianiu i szybko się rozkłada. Z tego powodu metoda dostarczania stosowana w badaniach jest niezwykle ważna.

Wlew dożylny jest najpopularniejszą metodą stosowaną w warunkach przedklinicznych i klinicznych. Jest wygodny, ponieważ omija jelita i dostarcza NAD+ bezpośrednio tam, dokąd zmierza. Do krwiobiegu. Jednak podawanie dożylne jest również inwazyjne i niepraktyczne w badaniach długoterminowych, zwłaszcza z udziałem ludzi. Dlatego w badaniach wykorzystuje się również zastrzyki podskórne i domięśniowe. Podanie podskórne i domięśniowe prowadzi do powolnego uwalniania o bardziej przedłużonym efekcie, co wielu badaczy chce obserwować.

Zamiast tego w niektórych badaniach wykorzystuje się prekursory NAD+, które organizm może przekształcić w NAD+. Przeglądając literaturę, często natkniesz się na rybozyd nikotynamidu (NR) i mononukleotyd nikotynamidu (NMN). Prekursory te są mniejszymi cząsteczkami i są stosowane w niektórych badaniach doustnych.

Jakie są obecne protokoły dawkowania NAD+ w środowiskach badawczych i długowieczności?

To jest oczywiście jeden z najważniejszych aspektów projektowania badań – a zarazem jeden z najtrudniejszych do właściwego doboru. Optymalne dawkowanie zależy od wielu różnych czynników, począwszy od modelu, przez cel badawczy, aż po użytą formę NAD+. Kolejną kwestią do rozważenia jest długość badania.

W przypadku bezpośredniego podawania NAD+, drogą podskórną lub domięśniową, dawki Często cytuje się dawki od ok. 10 mg do 100 miligramów (zazwyczaj od jednego do trzech razy w tygodniu). Im wyższa dawka, tym zazwyczaj mniejsza częstotliwość jest potrzebna.
W kręgach zajmujących się długowiecznością ludzie często powołują się na mikrodozowanie i stosowanie ok. 3-10 mg NAD+ dziennie przez 5 dni w tygodniu.
Wlewy dożylne częściej kojarzą się natomiast z dawkami od 250 do 750 miligramów, w powolnym wlewie kroplowym podawane w ciągu godziny lub dwóch (zazwyczaj 1-2 razy na 2 tygodnie). Obie te metody umożliwiają szybkie i stałe wchłanianie.

Czy są jakieś przeciwwskazania?

Sam NAD+ jest nie tylko naturalny, ale wręcz absolutnie niezbędny. Oznacza to, że zależy od niego część procesów, bez których organizmy nie mogą przeżyć. W tym sensie nie ma żadnych przeciwwskazań. Fakt ten nie oznacza jednak, że osoby badane nie powinny być starannie dobrane ani że suplementacja jest tym samym, co naturalny NAD+ (ponieważ może prowadzić do znacznie wyższych poziomów).

NAD+ uruchamia procesy komórkowe, dlatego badania na ludziach nie obejmują osób z aktywnym nowotworem lub jego historią. Z badania wyłącza się również kobiety w ciąży i karmiące piersią, kandydatów z chorobami wątroby lub nerek, a także osoby przyjmujące leki, które mogłyby wchodzić w interakcje z procesami stymulowanymi przez NAD+. (Z kolei w modelach na gryzoniach i innych zwierzętach interakcje te mogą być badane swobodniej.)

NAD+ — Cząsteczka Użytkowa, która Walczy ze Starzeniem

To nie do końca źródło młodości, ale NAD+ jest tego najbliższe, jak tylko można sobie wyobrazić. To przyciągnęło uwagę badaczy z różnych dziedzin – od zdolności poznawczych, przez zdrowie serca, wydajność mięśni, i tak dalej. “Jak ważne jest NAD+?” – to pytanie zostało już zadane i na nie odpowiedziano. Nadal nie jest jasne? W jaki sposób można go najskuteczniej wykorzystać do usprawnienia kluczowych procesów, które wspiera. Tego dowiedzą się przyszłe badania.

Często zadawane pytania

Czy NAD+ naprawdę cofa starzenie?

Nie w dosłownym sensie, ale dotychczasowe badania pokazują, że NAD+ puszka zwalczaj biologiczne markery starzenia się — naprawiając DNA i inne uszkodzenia. NAD+ nikogo nie odmładza. Może prowadzić do uczucia młodości i funkcjonowania bardziej jak ktoś młodszy.

Czy NAD+ ma zastosowanie w odchudzaniu?

Badania nad NAD+ wykazują potencjalną rolę wspomagającą w zdrowiu metabolicznym. Poprawa wrażliwości na insulinę to jedno z najciekawszych odkryć w tym zakresie. Z drugiej strony nie jest to środek odchudzający.

Jak NAD+ wpływa na mózg?

Mózg mocno odczuwa związaną z wiekiem utratę NAD+, ponieważ zużywa bardzo dużo energii. Lepsza kondycja mitochondriów w neuronach może prowadzić do lepszego funkcjonowania i ograniczenia stanu zapalnego, i z tego powodu NAD+ jest badany w kontekście choroby Alzheimera oraz innych chorób neurodegeneracyjnych.

Jakie suplementy są badane razem z NAD+?

Resweratrol może również aktywować sirtuiny, więc jest naturalnym kandydatem do badań nad wieloma związkami. Innym ciekawym związkiem jest koenzym Q10, który został już gruntownie zbadany pod kątem jego działania przeciwstarzeniowego.