Czym jest IGF-1 LR3?

Pełna nazwa IGF-1 LR3 to insulinopodobny czynnik wzrostu 1 z długą argininą 3. Jest to syntetyczny hormon zmodyfikowany w laboratorium tak, aby posiadał określone właściwości, które mogą być korzystniejsze niż naturalny IGF-1. Dyskusje badawcze często opisują podawanie podskórne w kontrolowanych protokołach badawczych, po którym następuje przerwa trwająca co najmniej tyle samo, co czas leczenia, aby zapobiec tolerancji.

Jak działa IGF-1 LR3?

W modelach badawczych, po związaniu IGF-1 LR3 z receptorami IGF-1, aktywowana jest sekwencja zdarzeń na jednym z dwóch szlaków sygnałowych. Synteza białek jest regulowana przez szlak PI3, w którym IGF-1 LR3 jest badany pod kątem stymulowania kaskady, która może skutkować rozwojem większej ilości białek mięśniowych po wysiłku. Odbywa się to poprzez aktywację komórek satelitarnych mięśni szkieletowych, które różnicują się w mioblasty, tworząc nowe włókna mięśniowe, co powoduje wzrost i regenerację mięśni.

Ponieważ IGF-1 LR3 jest czynnikiem wzrostu podobnym do insuliny, jest również badany pod kątem działania insulinopodobnego w organizmie. Może on wpływać na przyswajanie składników odżywczych przez mięśnie, umożliwiając komórkom pobieranie większych ilości glukozy i aminokwasów.

Zastosowania IGF-1 LR3

IGF-1 LR3 jest omawiany w kontekstach badawczych pod kątem wydajności, starzenia się i szlaków składu ciała. Należą do nich:

• Regeneracja mięśni — W modelach badawczych peptyd jest badany pod kątem syntezy białek, co może prowadzić do większego wzrostu mięśni po wysiłku fizycznym.
• Dostarczanie składników odżywczych — To inny sposób, w jaki badacze analizują IGF-1 LR3, biorąc pod uwagę wydajność, z jaką składniki odżywcze docierają do komórek mięśniowych.
• Utrata tkanki tłuszczowej — IGF-1 LR3 jest badany pod kątem wpływu na metabolizm. Ponieważ jest również analizowany pod kątem rozwoju mięśni, badacze oceniają, czy może on wpływać na metabolizm tłuszczów przy jednoczesnym zachowaniu beztłuszczowej masy mięśniowej.
• Regeneracja sportowa — Peptyd jest badany pod kątem gojenia i naprawy tkanek, w tym mięśni, ścięgien i więzadeł. Badania te dotyczą dolegliwości bólowych, stanów zapalnych, czasu regeneracji oraz modeli urazów.
• Regeneracja komórkowa – IGF-1 LR3 jest omawiany w kontekstach badawczych dotyczących biologii starzenia się i modeli urazów tkanek miękkich, a nie jako zatwierdzone rozwiązanie estetyczne lub służące do rekonwalescencji.

IGF-1 LR3 a zwykły IGF-1

IGF-1 jest hormonem produkowanym w wątrobie, który jest uwalniany do krwiobiegu w celu regulacji wzrostu i metabolizmu. IGF-1 LR3 to zmodyfikowana wersja ze zmianami strukturalnymi, które zmniejszają jego powinowactwo do białek wiążących insulinopodobny czynnik wzrostu (IGFBP), co zapewnia dłuższą aktywność niż w przypadku naturalnego IGF-1.

W IGF-1 LR3 trzecim aminokwasem jest arginina zamiast kwasu glutaminowego, a peptyd posiada 13 dodatkowych aminokwasów na swoim N-końcu. Różnice te oznaczają, że jest on agonistą receptora IGF-1, ale z pewnymi zaletami, w tym trzykrotnie większą siłą działania niż IGF-1. Ma on również okres półtrwania wynoszący około 20 do 30 godzin – znacznie dłuższy niż 12 do 15 godzin hormonu naturalnego – co zapewnia dłuższe działanie niż w przypadku naturalnego IGF-1. Wreszcie, IGF-1 LR3 zapewnia lepszą stabilność metaboliczną ze względu na dodatkowe aminokwasy.

Innymi słowy, modyfikacje obecne w IGF-1 LR3 zwiększają jego potencjalny wachlarz zastosowań badawczych w zakresie rozwoju mięśni i naprawy tkanek, co czyni ten peptyd przydatnym w modelach badań estetycznych i sportowych.

IGF-1 LR3 a IGF-1 DES

Inna modyfikacja IGF-1 to delecja czynnika wzrostu przypominającego insulinę 1 (1-3), zazwyczaj skracana do IGF-1 DES. Podobnie jak IGF-1 LR3, jest to syntetyczny peptyd stworzony w celu wzmocnienia korzyści płynnych z naturalnego IGF-1. W przypadku IGF-1 DES osiąga się to poprzez usunięcie pierwszych trzech aminokwasów końca N bez żadnych dodatków. Stwierdzono, że taka modyfikacja w rzeczywistości występuje naturalnie w niektórych środowiskach, co sugeruje, że hormon ten może odgrywać ważną rolę w organizmie w określonych sytuacjach.

Usunięcie aminokwasów w IGF-1 DES zmniejsza powinowactwo wiązania peptydów do IGFBP i zwiększa powinowactwo do receptorów IGF-1. Pod tym względem różni się on od IGF-1 LR3, który ma zmniejszone powinowactwo do receptora IGF-1. To właśnie to zmniejszone powinowactwo prowadzi do dłuższego okresu półtrwania.

Badacze zazwyczaj wybierają IGF-1 DES do badań nad migracją i proliferacją komórek mięśni gładkich, a nie nad rozwojem mięśni szkieletowych, jak ma to miejsce w przypadku IGF-1 LR3. Peptyd ten może również odgrywać rolę w badaniach neurologicznych, nie tylko dlatego, że naturalnie występuje w tkance mózgowej. Jednak jego krótki okres półtrwania sprawia, że jest mniej odpowiedni niż IGF-1 LR3 do testów na ludziach.

Protokoły dawkowania IGF-1 LR3 w badaniach naukowych kontra biohacking i doniesienia z Reddita

Obecnie IGF-1 LR3 nie posiada zatwierdzenia FDA, co oznacza, że jego stosowanie ma charakter eksperymentalny i ogranicza się do badań. Podobnie jak w przypadku wszystkich peptydów wzrostu, protokoły badawcze powinny uwzględniać dawkowanie oraz niepożądane skutki metaboliczne.

Opublikowane protokoły badań

Opublikowane badania analizują, czy IGF-1 LR3 może być odpowiedni dla modeli skupionych na beztłuszczowej masie mięśniowej, metabolizmie tłuszczów lub biologii starzenia. Jest on szczególnie popularny wśród badaczy, którzy prowadzą już badania z użyciem sekretagogów hormonu wzrostu.

Badacze używający tego peptydu opracowali protokoły do naśladowania przez innych w kontrolowanych przyszłych badaniach:

• Protokoły badawcze powinny okresowo monitorować poziom cukru we krwi ze względu na ryzyko wystąpienia hipoglikemii, ponieważ peptyd może stymulować większą liczbę komórek mięśniowych do pobierania glukozy z krwioobiegu.
• Opisane protokoły nastawione na badania opisują dawkę początkową wynoszącą od 20 mcg do 30 mcg, zwiększaną do przedziału od 30 mcg do 50 mcg po jednym lub dwóch tygodniach. Chociaż w niektórych badaniach stosowano dawki do 100 mcg, nie wykazały one, aby prowadziło to do korzyści proporcjonalnych do zwiększonego ryzyka.
• Administracja IGF-1 LR3 w kontekstach badawczych odbywa się często podskórnie ze względów praktycznych. Chociaż niektórzy badacze stosowali zastrzyki domięśniowe w próbie uzyskania większej hipertrofii miejscowej, nie ma jasnych dowodów na to, że jest to skuteczne.
• Większość protokołów wskazuje, że badacze planują podanie peptydu po treningu, ponieważ wysiłek fizyczny stymuluje ekspresję receptorów IGF-1 i zwiększa wrażliwość komórek satelitarnych.
• Aby zapobiec desensytyzacji receptorów – w wyniku której peptyd przestaje wywoływać jakikolwiek efekt – protokoły badawcze często stosują cykliczność. Typowy protokół eksperymentalny obejmuje trzy lub cztery tygodnie (lub nawet zaledwie dwa tygodnie), po których następuje przerwa trwająca co najmniej cztery tygodnie.

Biohacking i raporty z Reddita

Pojawiają się doniesienia o samozeksperymentowaniu z IGF-1 LR3 jako szybkim sposobie na utratę wagi, przyrost masy mięśniowej lub jedno i drugie. Ponieważ IGF-1 LR3 nie posiada zatwierdzenia FDA, powinien być obsługiwany wyłącznie do celów badawczych w kontrolowanych przypadkach, w których osoby badane włączają peptyd do planu treningowego z odpowiednimi ćwiczeniami i właściwą dietą.

Biohacking podobno doprowadził do skutki uboczne w tym:

• Hipoglikemia
• Uciśnięcie nerwu
• Ból stawów
• Zatrzymywanie wody

Przestrzeganie standardowych protokołów i zapewnienie, że badacz monitoruje osoby badane, pomaga zmniejszyć te zgłaszane skutki uboczne w kontrolowanych warunkach badawczych.

Kto powinien unikać IGF-1 LR3?

Główne ryzyka związane z ekspozycją na IGF-1 LR3 — szczególnie w długim okresie — obejmują oporność na insulinę oraz działanie mitogenne. Peptyd ten może stanowić zagrożenie dla osób z chorobą nowotworową w wywiadzie lub podwyższonym poziomem PSA ze względu na fakt, że w sposób nieselektywny stymuluje wzrost komórek.

Ponadto sportowcy wyczynowi nie powinni stosować IGF-1 LR3, ponieważ jest on zakazany w sporcie.

Przygotowanie i przechowywanie

IGF-1 LR3 występuje w postaci suchego proszku – w formie liofilizowanej. W tej postaci należy go przechowywać w zamrażarce w temperaturze -20°C lub w temperaturze pokojowej w chłodnym, ciemnym miejscu.

Przed użyciem badawczym IGF-1 LR3 jest rozpuszczany w wodzie bakteriostatycznej. W tej wymieszanej formie wymaga jedynie chłodzenia (po zmieszaniu zachowuje trwałość do 4 tygodni w lodówce). Aby zachować strukturę peptydy, ważne jest, aby unikać zbyt silnego wstrząsania fiolką przed użyciem.

Często zadawane pytania dotyczące IGF-1 LR3

Dlaczego IGF-1 LR3 jest silniejszy niż naturalny IGF-1?

Znacznie dłuższy okres półtrwania IGF-1 LR3 daje temu syntetycznemu hormonowi czas na wywarcie większego wpływu w modelach badawczych. Działający krótko IGF-1 nie pozostaje wystarczająco długo, aby doprowadzić do tak znaczącej syntezy białek i aktywacji komórek satelitarnych w celu gojenia oraz rozdziału składników odżywczych w badaniach nad metabolizmem tłuszczów.

Jak długo IGF-1 LR3 może być badany w protokole?

Protokoły skoncentrowane na badaniach często badają IGF-1 LR3 przez okres do czterech tygodni, po czym następuje przerwa trwająca co najmniej cztery tygodnie. Takie cyklowanie utrzymuje wrażliwość receptorów i sprawia, że peptyd nadal wykazuje działanie. Badacze mogą zdecydować, że osoby badane powinny otrzymywać peptyd wyłącznie w dni treningowe, chociaż niektórzy mogą ustalić protokół uwzględniający dawkę przed snem w dni nietreningowe.

Czy IGF-1 LR3 dobrze działa z innymi peptydami?

Często zdarza się, że badacze włączają IGF-1 LR3 do badań z innymi peptydami, w szczególności tymi o podobnych właściwościach, takimi jak:

• BPC-157 — Badany pod kątem modeli stanów zapalnych i regeneracji tkanek, zwłaszcza po treningu lub urazie tkanek miękkich.
• TB-500 — kolejny peptyd regeneracyjny badany pod kątem leczenia urazów mięśni i ścięgien.
• CJC-1295 z ipamoreliną — Dwa sekretagogi hormonu wzrostu, peptydy te są badane wraz z IGF-1 LR3 pod kątem rozwoju mięśni, utraty wagi lub biologii starzenia poprzez stymulację naturalnej produkcji hormonów.

Kiedy naukowcy zgłaszają wyniki protokołów IGF-1 LR3?

Badacze zgłosili widoczne zmiany we wzroście mięśni po około dwóch do trzech tygodniach od pierwszego cyklu IGF-1 LR3.

Bibliografia

1. Oznaczenie analogu insulinopodobnego czynnika wzrostu I w osoczu krwi przy użyciu nowej metody enzymatycznego testu immunoenzymatycznego – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9582496/

2. Wlew insulinoopodobnego czynnika wzrostu-I (IGF-I) o przedłużonym działaniu R3 stymuluje wzrost narządów, ale zmniejsza stężenia IGF-I, IGF-II i białka wiążącego IGF w osoczu u świnki morskiej https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/7561636/

3. Fosfatydyloinozytolu 3-kinaza oraz kinaza p70 s6 biorą udział w regulacji wymiany białek w mięśniach szkieletowych przez insulinę i insulinopodobny czynnik wzrostu I https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8828461/

4. Mediacja indukowanej przez IGF-1 hipertrofii mioblastów szkieletowych za pomocą szlaków PI(3)K/Akt/mTOR oraz PI(3)K/Akt/GSK3 – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11715022/

5. Insulinopodobny czynnik wzrostu I wydłuża in vitro zdolność replikacyjną komórek satelitarnych mięśni szkieletowych poprzez nasilenie przechodzenia fazy cyklu komórkowego G1/S w wyniku aktywacji szlaku sygnałowego fosfatydyloinozytolu 3-kinazy/Akt – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10962000/

6. Zmniejszone wydzielanie insuliny stymulowane glukozą po 1-tygodniowym wlewie IGF-1 u płodów owiec w późnej ciąży jest spowodowane wewnątrzpochodnym defektem wysp trzustkowych – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33938236/