Wat is IGF-1 LR3?

De volledige naam voor IGF-1 LR3 is long arginine 3 insulin-like growth factor 1. Het is een synthetisch hormoon dat in het lab is gemodificeerd om specifieke eigenschappen te hebben die mogelijk gunstiger zijn dan natuurlijk IGF-1. Onderzoeksdiscussies beschrijven vaak subcutane toediening voor gecontroleerde studieprotocollen, gevolgd door een pauze van ten minste gelijke lengte als de behandelingsduur om gewenning te voorkomen.

Hoe werkt IGF-1 LR3?

In onderzoeksmodellen wordt, zodra IGF-1 LR3 zich bindt aan IGF-1-receptoren, een reeks gebeurtenissen op een van de twee signaaltransductieroutes geactiveerd. Eiwitsynthese wordt gereguleerd door de PI3-route, waarin IGF-1 LR3 wordt bestudeerd vanwege het stimuleren van een cascade die kan resulteren in de aanmaak van meer spiereiwitten na inspanning. Dit doet het door de satellietcellen van skeletspieren te activeren, die differentiëren in myoblasten om nieuwe spiervezels te creëren, waardoor de spier groeit en herstelt.

Omdat IGF-1 LR3 een insuline-achtige groeifactor is, wordt het ook onderzocht op insuline-achtige activiteit in het lichaam. Het kan de opname van voedingsstoffen door de spieren beïnvloeden, waardoor cellen meer glucose en aminozuren kunnen opnemen.

Toepassingen van IGF-1 LR3

IGF-1 LR3 wordt in onderzoekscontexten besproken voor prestatie-, verouderings- en lichaamssamenstellingsroutes. Deze omvatten:

• Spierregeneratie — In onderzoeksmodellen wordt het peptide onderzocht op eiwitsynthese, wat kan leiden tot grotere spiergroei na inspanning.
• Voedingsstoffentransport — Een andere manier waarop onderzoekers IGF-1 LR3 bestuderen, is via de efficiëntie waarmee voedingsstoffen spiercellen bereiken.
• Vetverlies — IGF-1 LR3 wordt onderzocht op effecten op de stofwisseling. Aangezien het ook wordt bestudeerd voor spierontwikkeling, evalueren onderzoekers of het invloed kan hebben op het vetmetabolisme met behoud van magere spiermassa.
• Herstel na het sporten — Het peptide wordt onderzocht in verband met weefselherstel en -regeneratie, waaronder spieren, pezen en ligamenten. Dit onderzoek richt zich op ongemak, ontstekingen, hersteltijd en blessuremodellen.
• Cellulaire genezing — IGF-1 LR3 wordt besproken in onderzoekscontexten voor de verouderingsbiologie en modellen voor wekeelletsel, en niet als een goedgekeurde esthetische of hersteloplossing.

IGF-1 LR3 vs. Regulier IGF-1

IGF-1 is een hormoon dat in de lever wordt geproduceerd en in de bloedbaan wordt afgegeven om de groei en stofwisseling te reguleren. IGF-1 LR3 is een aangedikte versie met structurele veranderingen die de bindingseiwitafiniteit voor insuline-achtige groei factor bindende eiwitten (IGFBPs) vermindert om een langdurigere activiteit te produceren dan natuurlijk IGF-1.

Bij IGF-1 LR3 is het derde aminozuur arginine in plaats van glutaminezuur en heeft het peptide 13 extra aminozuren aan de N-uiteinde. Deze verschillen betekenen dat het een agonist is van de IGF-1-receptor, maar met enkele voordelen, waaronder een driemaal zo grote potentie als IGF-1. Het heeft ook een halfwaardetijd van ongeveer 20 tot 30 uur — veel langer dan de 12 tot 15 uur van het natuurlijke hormoon — wat een langdurigere werking biedt dan natuurlijk IGF-1. Tot slot zorgt IGF-1 LR3 voor een verbeterde metabolische stabiliteit dankzij de extra aminozuren.

Met andere woorden, de modificaties in IGF-1 LR3 vergroten het onderzoeks potentieel voor spierontwikkeling en weefselherstel, waardoor het peptide nuttig is voor esthetische en atletische onderzoeksmodellen.

IGF-1 LR3 vs IGF-1 DES

Een andere variant van IGF-1 is de insuline-achtige groeifactor 1-deletie (1-3), doorgaans afgekort tot IGF-1 DES. Net als IGF-1 LR3 is dit een synthetisch peptide dat is ontwikkeld om de voordelen van natuurlijk IGF-1 te versterken. In het geval van IGF-1 DES wordt dit bereikt door het weglaten van de eerste drie aminozuren aan het N-uiteinde, zonder dat er iets wordt toegevoegd. Er is gebleken dat een dergelijke modificatie in sommige omgevingen van nature voorkomt, wat suggereert dat het hormoon in bepaalde situaties een belangrijke rol in het lichaam kan spelen.

Het verwijderen van de aminozuren in IGF-1 DES vermindert de bindingsaffiniteit van het peptide voor IGFBP's en verhoogt de affiniteit voor de IGF-1-receptor. In dit opzicht verschilt het van IGF-1 LR3, dat een verminderde affiniteit heeft voor de IGF-1-receptor. Het is juist deze verminderde affiniteit die leidt tot de langere halfwaardetijd.

Onderzoekers kiezen doorgaans voor IGF-1 DES voor studies naar de migratie en proliferatie van gladde spiercellen in plaats van voor de ontwikkeling van skeletspieren, zoals het geval is bij IGF-1 LR3. Het peptide kan mogelijk ook een rol spelen in neurolinguïstisch onderzoek, niet in de minste plaats omdat het van nature voorkomt in hersenweefsel. De korte halfwaardetijd maakt het echter minder geschikt dan IGF-1 LR3 voor tests bij proefpersonen.

IGF-1 LR3 Doseringsprotocollen in Onderzoek vs Biohacking en Reddit-rapporten

IGF-1 LR3 is momenteel niet goedgekeurd door de FDA, wat betekent dat het gebruik experimenteel is en beperkt tot onderzoek. Zoals bij alle groeipeptiden moeten onderzoeksprotocollen rekening houden met dosering en nadelige metabole effecten.

Gepubliceerde onderzoeksprotocollen

Gepubliceerd onderzoek onderzoekt of IGF-1 LR3 geschikt kan zijn voor modellen die zich richten op magere spieren, vetmetabolisme of de biologische veroudering. Het is met name populair onder onderzoekers die al studies uitvoeren met GH-secretagogen.

Onderzoekers die dit peptide gebruiken, hebben protocollen opgesteld die anderen in toekomstige gecontroleerde studies kunnen volgen:

• Onderzoeksprotocollen moeten de bloedsuikerspiegel regelmatig controleren vanwege het risico op hypoglykemie, aangezien het peptide ervoor kan zorgen dat meer spiercellen glucose uit de bloedbaan opnemen.
• Gerapporteerde onderzoeksgerichte protocollen beschrijven een startdosering tussen 20 mcg en 30 mcg, die na één of twee weken wordt verhoogd tot tussen 30 mcg en 50 mcg. Hoewel in sommige studies doseringen tot 100 mcg zijn gebruikt, hebben deze niet kunnen aantonen dat dit leidt tot voordelen die in verhouding staan tot het verhoogde risico.
• De toediening van IGF-1 LR3 in onderzoekssituaties gebeurt om praktische redenen vaak subcutaan. Hoewel sommige onderzoekers intramusculaire injecties hebben toegepast in een poging om een grotere lokale spiergroei te bewerkstelligen, is er geen duidelijk bewijs dat dit effectief is.
• De meeste protocollen schrijven voor dat onderzoekers het peptide na de training plannen, omdat lichaamsbeweging de expressie van IGF-1-receptoren opreguleert en de gevoeligheid van satellietcellen vergroot.
• Om receptordesensibilisatie te voorkomen — waarbij het peptide geen effect meer heeft — wordt in onderzoeksprotocollen vaak gebruikgemaakt van 'cycling'. Een typisch experimenteel protocol duurt drie of vier weken (of zelfs slechts twee weken), gevolgd door een pauze van minimaal vier weken.

Biohacking en Reddit-rapporten

Er zijn rapporten over zelf-experimenten met IGF-1 LR3 als een snelle oplossing om af te vallen, spieren op te bouwen, of beide. Aangezien IGF-1 LR3 niet goedgekeurd is door de FDA, mag het alleen worden gehanteerd voor onderzoeksdoeleinden in gecontroleerde gevallen waarin proefpersonen het peptide opnemen in een trainingsschema met voldoende beweging en een geschikt dieet.

Biohacking heeft naar verluidt geleid tot bijwerkingen inclusief:

• Hypoglykemie
• Zenuwbeknelling
• Gewrichtspijn
• Vochtophoping

Het volgen van standaardprotocollen en ervoor zorgen dat een onderzoeker proefpersonen bewaakt, helpt deze gerapporteerde bijwerkingen te verminderen in gecontroleerde onderzoeksomgevingen.

Wie moet IGF-1 LR3 vermijden?

De belangrijkste risico’s die gepaard gaan met blootstelling aan IGF-1 LR3 — met name op de lange termijn — zijn onder meer insulineresistentie en mitogene effecten. Het peptide kan een risico vormen voor mensen met een voorgeschiedenis van kanker of een verhoogde PSA-waarde, aangezien het de celgroei zonder onderscheid stimuleert.

Bovendien mogen professionele sporters geen IGF-1 LR3 gebruiken, omdat dit in de sport verboden is.

Bereiding en Bewaring

IGF-1 LR3 wordt geleverd als een droog poeder — de gelyofiliseerde vorm. In deze vorm moet het worden bewaard in een vriezer bij -20 °C of op kamertemperatuur op een koele, donkere plaats.

Vóór gebruik voor onderzoek wordt IGF-1 LR3 gereconstitueerd met bacteriostatisch water. In deze gemengde vorm hoeft het alleen te worden gekoeld (het is na menging tot 4 weken goed wanneer het gekoeld wordt bewaard). Om de structuur van het peptide te behouden, is het belangrijk om te voorkomen dat het flacon te krachtig wordt geschud voor de verwerking.

IGF-1 LR3 Veelgestelde Vragen

Waarom is IGF-1 LR3 krachtiger dan natuurlijk IGF-1?

De veel langere halfwaardetijd van IGF-1 LR3 geeft het synthetische hormoon de tijd om een grotere impact te hebben in onderzoeksmodellen. Kortwerkend IGF-1 blijft niet lang genoeg aanwezig om tot zulke opmerkelijke eiwitsynthese en satellietcelactivatie te leiden voor genezing en voor nutriëntpartitionering in vetmetabolisme-onderzoek.

Hoe lang kan IGF-1 LR3 worden bestudeerd in een protocol?

Onderzoeksgerichte protocollen bestuderen IGF-1 LR3 vaak tot vier weken, gevolgd door een pauze van ten minste vier weken. Dit cycli handhaaft de receptorgevoeligheid en zorgt ervoor dat het peptide effect blijft hebben. Onderzoekers kunnen bepalen dat proefpersonen het peptide alleen op trainingsdagen moeten krijgen, hoewel sommigen een protocol kunnen instellen dat een dosis voor het slapengaan op rustdagen omvat.

Werkt IGF-1 LR3 goed samen met andere peptiden?

Het is gebruikelijk dat onderzoekers IGF-1 LR3 opnemen in studies met andere peptiden, met name die met vergelijkbare eigenschappen, zoals:

• BPC-157 — Wordt bestudeerd in modellen voor ontsteking en weefselregeneratie, met name na een workout of weke delen letsel.
• TB-500 — Een ander helend peptide dat is bestudeerd voor het herstel van blessures aan spieren en pezen.
• CJC-1295 met ipamorelin — Twee groeihormoonsecretagogen, deze peptiden worden bestudeerd naast IGF-1 LR3 voor spierontwikkeling, gewichtsverlies of verouderingsbiologie door middel van de simulatie van de natuurlijke hormoonproductie.

Wanneer rapporteren onderzoeken resultaten van IGF-1 LR3-protocollen?

Onderzoekers hebben na ongeveer twee tot drie weken van de eerste cyclus van IGF-1 LR3 zichtbare veranderingen in spiergroei gerapporteerd.

Referenties

1. Bepaling van een analoog van insuline-achtige groeifactor-I in bloedplasma met behulp van een nieuwe enzymgebonden immunosorbenttest – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9582496/

2. Continue toediening van Long R3 insuline-achtige groeifactor-I (IGF-I) stimuleert orgaangroei maar verlaagt de concentraties van plasma IGF-I, IGF-II en IGF-bindende eiwitten bij de cavia https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/7561636/

3. Fosfatidylinositol-3-kinase en p70 s6-kinase zijn betrokken bij de regulatie van eiwitomzet in skeletspier door insuline en insuline-achtige groei factor I https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8828461/

4. Bemiddeling van IGF-1-geïnduceerde skeletspierbuishypetrofie door PI(3)K/Akt/mTOR- en PI(3)K/Akt/GSK3-pathways – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11715022/

5. Insulinenachtige groeifactor-I verlengt de in vitro replicatieve levensduur van satellietcellen van skeletspier door de G1/S-celcyclusprogressie te bevorderen via de activatie van de fosfatidylinositol 3'-kinase/Akt-signaleringsroute – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10962000/

6. Verminderde door glucose gestimuleerde insulinesecretie na een infusie van IGF-1 gedurende 1 week bij foetale schapen in de late dracht wordt veroorzaakt door een intrinsiek eilandjesdefect – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33938236/